Σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας υπάρχουν στόχοι είτε ατομικοί,είτε οικογενειακοί είτε επαγγελματικοί είτε είτε είτε...
Ο στόχος-λένε οι ειδικοί-λειτουργεί σαν ένας φακός:μαζεύονται όλα τα στοιχεία που είναι απαραίτητα (ικανότητα,δεξιότητα,στάση,αξία,φιλοσοφία) και συνθέτουν μια οντότητα που κοιτάζει εστιασμένα να πετύχει την πραγματοποίηση,την ολοκλήρωση,την επιτυχία. Σε έναν στόχο είναι πρωταρχικής σημασίας να αγαπάμε αυτό που κάνουμε ή τουλάχιστον να μας αρέσει,πιο απλά να μην το βλέπουμε σαν αγγαρεία.
Συχνά οι στόχοι μας όμως υιοθετούνται μεν από εμάς αλλά μοιάζει σαν να τους έχουμε "κλέψει" από κάποιον άλλον.Στην πορεία βλέποντας πως είναι ανέφικτο να τους φτάσουμε,κάνουμε την αναδίπλωση ή αναπροσαρμογή ή όπως τελευταία είναι της μόδας τη λεγόμενη "κωλοτούμπα". Οι στόχοι μας ήταν πολύ υψηλοί και ρίχνουμε τον πήχυ λιγότερο ή περισσότερο.Κάποιες φορές κάνουμε ένα τεράστιο λάθος:ονειρευόμαστε τον στόχο αλλά δεν φροντίζουμε να έχουμε ή να βρούμε και τα απαραίτητα "υλικά" για να τον φτάσουμε εις πέρας.Τότε μένουμε απλά σε ένα ονειρικό επίπεδο,αφού δεν επιλέξαμε τα κατάλληλα μέσα για τον πετύχουμε.Πιαστήκαμε αδιάβαστοι,υπερεκτιμήσαμε πρόσωπα και καταστάσεις,Μπορεί βέβαια να υπήρξαν και κάποια εμπόδια,φυσικά και απρόσμενα.Τότε χρειάζονται να έχουν σχεδιαστεί και εναλλακτικές λύσεις.
Πάντως για να είμαι ειλικρινής η επίτευξη των στόχων θέλει και υπομονή και θυσίες και χρόνο.Οπότε υπάρχει πάντα ένα ισχυρό "άλλοθι" για την αποτυχία ή την μείωση του πήχυ των απαιτήσεων...
Λοιπόν,αν σας κούρασα να με συμπαθάτε αλλά μάλλον έφτασε η στιγμή της κριτικής και της αυτοκριτικής που λέγαμε.Κι αν αυτός ο πόντος στη Νέα Σμύρνη έσωσε την παρτίδα της κατηγορίας υπάρχουν άλλοι,πολύ περισσότεροι πόντοι που "πέταξαν" από το σακούλι μας φέτος και οδήγησαν σε ρήξεις,ύβρεις,ανακοινώσεις,"πάγωμα" σχέσεων και...πάει λέγοντας!
Η δική μου αυτοκριτική σαν φίλαθλος αυτής της ομάδας θα περιοριστεί στα εξής ερωτήματα:
α)Άξιζε να χαλιέμαι κάθε αγωνιστική που η ομάδα έπαιζε μπάλα και δεν έπαιρνε αποτελέσματα?
β)Άξιζε να κάνω όνειρα για Ευρώπες και πλέι οφς?
γ)Άξιζε να ταξιδέψω σε Γιάννενα και Θεσσαλονίκη για να δω την Αοξάρα?
δ)Άξιζε να γίνομαι χάλια με τις απανωτές ήττες και να σκέφτομαι μεγαλοβδομαδιάτικα αν η ομάδα θα σώσει την κατηγορία ή του χρόνου θα παίζει στη φουτμπολιγκ?
ε)Άξιζε τέλος (κυνικά) να δαπανήσω τα χρήματα για 2 κάρτες που αγόρασα φέτος για μένα και το παιδί μου?Και φυσικά τι θα πράξω του χρόνου?
Για όσους ασχολήθηκαν με τη διοίκηση,οργάνωση,προγραμματισμό,στοχοθεσία,υλοποίηση πορείας της ομάδας για τη χρονιά 2011-12 υπάρχει χρόνος να πράξουν το ίδιο:αυτοκριτική και αυτοαξιολόγηση (sic) με στόχο πλέον τον εξής έναν:Ας είναι φέτος η τελευταία χρονιά που ζούμε αυτή την κακόγουστη "περιπέτεια"...
Δεν είμαι αρμόδιος να προτείνω λύσεις αλλά κατά την πολύ ταπεινή μου άποψη η "γιατριά" είναι:Τόπο στα νιάτα,ελληνοποίηση και "ξανθιωτοποίηση" της ομάδας και εκμετάλλευση των νέων παιδιών που πήραν φέτος συμμετοχές και άφησαν ελπίδες είτε λιγότερες είτε περισσότερες...
Υ.Γ. Για όλα υπάρχει πάντα η πρώτη φορά μεγαλομέτοχε.Όπως φέτος έκανες την υπέρβαση και εμπιστεύτηκες μέχρι τέλους τον Μαρίνο Ουζουνίδη,κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα προηγούμενων ετών,έτσι μπορείς να εμπιστεύεσαι και αυτούς τους λίγους που αγαπάνε (ακόμη) την ομάδα,άσχετα αν είπανε κάποιοι σε στιγμή οργής και δυο κουβέντες παραπάνω...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου