«Τα σημερινά προβλήματα είναι αποτέλεσμα της λάθος διαχείρισης»
Μπορεί η οικονομική κρίση που ζούμε τα τελευταία χρόνια να έχει δημιουργήσει καταστάσεις ασυνήθιστες για εμάς όπως για παράδειγμα η τεράστια ανεργία ή ακόμα και η πείνα σε πολλές περιπτώσεις, ωστόσο παράλληλα φαίνεται πως με την πάροδο του χρόνο διαλύεται κι αυτό που λέμε κοινωνικό κράτος αφού η κατά τα άλλα δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία μόνο δωρεάν δε φαίνεται να είναι. Σε ότι αφορά στην εκπαίδευση γενικότερα αλλά ειδικότερα στα σχολεία της περιοχής μας απευθυνθήκαμε στον πρόεδρο του διδασκαλικού συλλόγου Ξάνθης Δημήτρη Ντούμο ο οποίος και μας εξηγεί παρακάτω ποια είναι τα βασικότερα προβλήματα της παιδείας σήμερα αλλά και ποια η κατάσταση στα σχολεία του νομού μας ενώ παράλληλα ως γνώστης του αντικειμένου, μας μιλά και για τη μειονοτική εκπαίδευση και τα προβλήματα αυτής.
Κύριε Ντούμο ζούμε σε μια εποχή όπου η οικονομική κρίση και οι πολιτικές που εφαρμόζονται έχουν επηρεάσει όλους τους τομείς, τον τομέα της παιδείας σε τι βαθμό τον έχουν επηρεάσει;
Πράγματι, η κατάσταση την οποία βιώνουμε σήμερα όλοι οι εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι, και μάλιστα με τον πιο τραγικό τρόπο, είναι πολύ δύσκολη και αδιαμφισβήτητα τείνει να διαμορφωθεί προς το χειρότερο, με την ψήφιση των νέων μέτρων που εκτός από σκληρά είναι και εξοντωτικά.
Πώς φτάσαμε όμως μέχρι εδώ; Πιστεύω ακράδαντα ότι η σημερινή κατάσταση στη χώρα μας, δεν είναι αποτέλεσμα μιας γενικότερης ευρωπαϊκής κρίσης, αλλά είναι αποτέλεσμα ενός πολιτικού και πελατειακού συστήματος με κυρίαρχο στοιχείο τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, σε όλους τους τομείς της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Χρόνια τώρα, δε δανειζόμασταν χρήμα, πολύ απλά, δανειζόμασταν χρόνο με αποτέλεσμα τη σημερινή κατάσταση. Και για να καταλάβουμε το πώς αντιμετωπίζουν με υπευθυνότητα κάποιοι πολιτικοί τους Έλληνες πολίτες, σας παραπέμπω στον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος ενώ πρέπει να βρίσκεται στα έδρανα της βουλής, γιατί πληρώνεται από τον ελληνικό λαό, δυστυχώς, περιφέρεται στον κόσμο, μήνες τώρα, και δίνει διαλέξεις για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Μπροστά λοιπόν σ΄ αυτήν την κατάσταση οι πολιτικές ηγεσίες αποθέτοντας από τις πλάτες τους τις διαχρονικές πολιτικές τους ευθύνες, δε δίστασαν, μην έχοντας το παραμικρό πρόβλημα, και για να περάσουν πιο εύκολα τα μέτρα, να ενοχοποιήσουν τους δημοσίους υπαλλήλους και όλες τις κοινωνικές ομάδες, στοχεύοντας στον κανιβαλισμό, κατ’ επιταγή βέβαια της τρόικας και καθ’ υπόδειξη του ΟΟΣΑ.
Το κύριο πρόβλημα όμως του κράτους, δεν είναι κατά τη γνώμη μου, ο αριθμός ούτε βέβαια και το μισθολογικό κόστος των δημοσίων υπαλλήλων. Είναι ο λανθασμένος τρόπος διαχείρισης της Δημόσιας Διοίκησης από τους ίδιους τους πολιτικούς. Άρα λοιπόν οι βασικές αιτίες θα πρέπει να αναζητηθούν στην πολιτική ομηρία που εφαρμόζει το κράτος και ταυτόχρονα υφίσταται από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, και ειδικά μετά το 1981, που αντί να απεγκλωβιστεί από τις παλαιοκομματικές μεθόδους και στρεβλώσεις, επικράτησαν και κυριάρχησαν οι κομματικές σκοπιμότητες. Κυρίαρχη αντίληψη, η Λενινιστική: « Αφού το κόμμα είναι στην υπηρεσία του λαού, άρα το κράτος θα πρέπει να είναι στην υπηρεσία του κόμματος».
Και σήμερα πιστεύω ότι βρίσκει πρόσφορο έδαφος η επανίδρυση του κράτους, που ενώ εξαγγέλθηκε, δεν υλοποιήθηκε ποτέ κάτω από το βάρος των κομματικών σκοπιμοτήτων και κοινωνικών αντιδράσεων. Θα πρέπει λοιπόν να προωθηθούν τομές, αλλά και επανακαθορισμός των σχέσεων ανάμεσα στον πολίτη και την εξουσία. Θα πρέπει να διαγράψουμε όλες τις παθογένειες που κρατούν στο προσκήνιο τα προβλήματα της πατρίδας μας στους τομείς της οικονομίας, της δημόσιας διοίκησης και της εκπαίδευσης.
Μιας εκπαίδευσης, που δεν ήταν δυνατό να βγει αλώβητη και να μην έχει επηρεαστεί από την οικονομική δύσκολη κατάσταση. Η ανυπαρξία εκπαιδευτικής πολιτικής, η οικονομική εξαθλίωση των εκπαιδευτικών, τα τεράστια προβλήματα του υποσιτισμού μαθητών, η κατάργηση ουσιαστικά του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων για τη σχολική στέγη, οι σαρωτικές συγχωνεύσεις της προηγούμενης κυβέρνησης, οι μηδενικοί διορισμοί και η μείωση του ποσοστού των δαπανών της εκπαίδευσης στο 2,25%, το χαμηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι τομείς που έχουν επηρεαστεί από την οικονομική κρίση.
Έτσι κι αλλιώς ποτέ ως τώρα σαν χώρα δεν είχαμε τα τέλεια σχολεία, το τέλειο εκπαιδευτικό σύστημα. Με τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια ποια επιπλέον προβλήματα δημιουργήθηκαν στο χώρο της παιδείας;
Συνηθίζεται στην Ελλάδα ο εκάστοτε υπουργός παιδείας να θέλει να βάλει τη δική του «σφραγίδα» στην εκπαίδευση, αγνοώντας πάντα ότι η παιδεία θα πρέπει να είναι προϊόν ενός ουσιαστικού και ειλικρινούς διαλόγου. Και η όποια μεταρρύθμιση θα πρέπει να αρχίζει από τα θεμέλια του εκπαιδευτικού συστήματος, που είναι το νηπιαγωγείο. Άρα λοιπόν, η όποια αναβάθμιση, δεν επιτυγχάνεται με την ψήφιση ανεπαρκών νομοσχεδίων, αλλά με μέτρα, όπως η αύξηση των πόρων, η παροχή σύγχρονου παιδαγωγικού υλικού και βιβλίων, η βελτίωση της υλικοτεχνικής και κτιριακής υποδομής ειδικά των νηπιαγωγείων, η δημιουργία σύγχρονων εργαστηρίων, ο εξοπλισμός των σχολείων, η ουσιαστική και συνεχής επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, η έγκαιρη πρόσληψη του διδακτικού προσωπικού. Δυστυχώς, όμως, είμαστε μάρτυρες μιας λανθάνουσας, αλλά σκόπιμης, λόγω οικονομικών κριτηρίων, εκπαιδευτικής πολιτικής.
Γνωρίζετε ήδη τις περίπου 2000 συγχωνεύσεις των σχολικών μονάδων επί θητείας ως υπουργού παιδείας της κ. Διαμαντοπούλου, με τραγικές επιπτώσεις, ακόμα και στη μεταφορά των μαθητών. Η υποχρηματοδότηση των σχολικών μονάδων της δημόσιας εκπαίδευσης έχει φτάσει μέχρι και το 70%. Αυτό έχει ως συνέπεια τα σχολεία να έχουν κενά και να καλύπτονται από τους συναδέλφους, χωρίς μάλιστα με υπερωριακή αποζημίωση, να μην μπορούν να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στην κάλυψη των λειτουργικών τους αναγκών, να αναγκάζονται οι γονείς να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη τους, αλλά και να βρίσκουν πρόσφορο έδαφος κάποιοι ιδιώτες να προσφέρουν υπηρεσίες με αντάλλαγμα βέβαια την προώθηση των συμφερόντων τους. Ο μηδενικός αριθμός των φετινών διορισμών, οι υποχρεωτικές μετακινήσεις των συναδέλφων, η αποδόμηση που επιχειρείται του θεσμού του ολοήμερου νηπιαγωγείου, η υποβάθμιση της Ειδικής Αγωγής, η σαλαμοποίηση της πρόσληψης των αναπληρωτών, η κατάργηση της μετεκπαίδευσης, η κατάργηση των εκπαιδευτικών αδειών, η διετής παραμονή των νεοδιόριστων στην οργανική τους θέση, έχουν οδηγήσει αποδεδειγμένα στην υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Στα παραπάνω έχει αξία να προσθέσουμε το νέο σχεδιασμό με τη θέσπιση νομοσχεδίων για υποχρεωτικές μεταθέσεις εκπαιδευτικών, νέες συγχωνεύσεις, αν και πρόθεση είναι αυτές να γίνουν με τον ισχύοντα νόμο, και την έκδοση υπουργικής απόφασης, σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα, για τη μείωση των αναπληρωτών. Άρα για πιο σχολείο μιλάμε; Ακόμα και στο θέμα της επερχόμενης αξιολόγησης η πολιτεία προσπαθεί να βρει τρόπο να κατοχυρωθεί συνταγματικά για να προβεί σε απολύσεις εκπαιδευτικών. Ενώ δε λαμβάνει καθόλου υπόψη τις θέσεις του Κλάδου που αποδέχεται την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και του εκπαιδευτικού. Μιας αξιολόγησης όμως με σκοπό τον εντοπισμό των ελλείψεων, των αδυναμιών και της ανεπάρκειας του εκπαιδευτικού συστήματος, άρα τη διόρθωση και κάλυψη όλων αυτών με σωστό προγραμματισμό. Τα όποια προβλήματα όμως της δημόσιας εκπαίδευσης που υπάρχουν επιδέχονται πάντα λύσεις, αρκεί ο Κλάδος να βρίσκεται σε συνεχή επαγρύπνηση, ετοιμότητα και αγωνιστικότητα. Και προς την επίλυση δίκαιων θεσμικών αιτημάτων δεσμεύθηκε να προχωρήσει το Υπουργείο Παιδείας, μετά και την πρόσφατη συνάντηση που είχε το Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΟΕ με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου. Συγκεκριμένα δεσμεύθηκε για την κατάργηση με νομοθετική ρύθμιση της υποχρεωτικής διετούς παραμονής στην οργανική θέση, το «ξεκλείδωμα» των πινάκων και την προσμέτρηση της προϋπηρεσίας των αναπληρωτών στο σύνολό της, καθώς και ότι δεν θα υπάρξει νέος κύκλος συγχωνεύσεων σχολείων. Στο θέμα των νηπιαγωγείων θα υπάρξει νομοθετική ρύθμιση που θα κινείται στην κατεύθυνση της προσαρμογής του στο ωράριο των δασκάλων, την αύξηση της οργανικότητας των νηπιαγωγείων, και της οριστικής λύσης που δημιουργήθηκε με την αποχώρηση των νηπίων του ολοήμερου προγράμματος, το οποίο και θεωρεί ο Υπουργός ότι έχει λήξει. Παράλληλα αναμένονται και 600 προσλήψεις εκπαιδευτικών, μέσω ΕΣΠΑ, για παράλληλη στήριξη και σε περίπτωση που δεν υπάρχει δυνατότητα αύξησης του αριθμού των πιστώσεων για αναπληρωτές, η όποια λύση, δεν περιλαμβάνει σκέψεις αύξησης του ωραρίου των εκπαιδευτικών.
Πολλές φορές ακούμε πολίτες να σας κατηγορούν εσάς τους εκπαιδευτικούς πως οι όποιες διαμαρτυρίες, απεργίες κλπ που κάνετε αφορούν στις μειώσεις των μισθών σας και όχι στα προβλήματα της παιδείας, μήπως σε έναν μεγάλο βαθμό δεν έχουν και άδικο;
Θα μπορούσα και εγώ να εκφράσω ως πολίτης αυτής της χώρας τη δυσαρέσκειά μου, όταν μεταβαίνω σε μια δημόσια υπηρεσία και δεν μπορώ να κάνω τη δουλειά μου, γιατί ο εργαζόμενος απεργεί. Δε θα συμφωνήσω όμως με την αντίληψη αυτή, γιατί τη θεωρώ παράλογη. Η απεργία είναι ιερό δικαίωμα του κάθε εργαζόμενου, είναι μέσο πίεσης, όχι μόνο της οικονομικής αναβάθμισης, αλλά και της δημιουργίας καλύτερων συνθηκών μέσα στο σχολείο, επομένως θεσμικών αιτημάτων. Ποτέ ως τώρα δεν έχουμε θέσει στις απεργιακές μας κινητοποιήσεις μόνο τα οικονομικά θέματα. Άλλωστε, προμετωπίδα των αιτημάτων μας, πάντα, είναι η αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 5% του ΑΕΠ και τα όποια αιτήματά μας, σε θέμα ιεράρχησης, είναι αποτέλεσμα αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων του Κλάδου μας. Και θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι ότι με τη συμμετοχή μας σε απεργία στερούμε χρήματα από τις οικογένειές μας, γιατί κατά τις ημέρες εκείνες γίνεται περικοπή των αποδοχών μας από 80 μέχρι και 120 ευρώ. Εξάλλου, μου είναι αδιανόητο να πιστέψω ότι υπάρχει σήμερα εργαζόμενος ή κλάδος που να μην θέτει οικονομικά θέματα τη στιγμή που είναι θέμα επιβίωσης. Θα σας αναφέρω χαρακτηριστικά ότι το 2005 ένας εκπαιδευτικός με 33 χρόνια υπηρεσίας αμείβονταν με 33.164 ευρώ, ενώ σήμερα αμείβεται με 25.756 ευρώ (ΜΙΚΤΆ) Επίσης ο νεοδιόριστος εκπαιδευτικός αμείβεται με 640 ευρώ. Αναλογιστείτε λοιπόν πώς μπορεί αυτός ο συνάδελφος να ανταποκριθεί και μάλιστα όταν βρίσκεται μακριά από τον τόπο διαμονής του και μακριά από την οικογένειά του.
Μιας και μιλάμε για απεργίες, βλέπουμε το τελευταίο διάστημα πως οι εκπαιδευτικοί που συμμετέχουν στις απεργιακές κινητοποιήσεις που πραγματοποιούνται είναι όλο και λιγότεροι. Κατά τη γνώμη σας που οφείλεται αυτή η μειωμένη συμμετοχή αφού όλοι ξέρουμε πως τα προβλήματα γίνονται μεγαλύτερα αλλά και περισσότερα κι άρα η συμμετοχή στις όποιες απεργίες θα έπρεπε να είναι κι πιο μεγάλη και πιο μαζική;
Κανείς σήμερα δεν αμφισβητεί τη δύσκολη οικονομική κατάσταση με τη συνεχή αφαίμαξη των οικονομικών απολαβών και την κατάργηση των εργασιακών και συνταξιοδοτικών μας δικαιωμάτων. Επομένως, είναι ένας σημαντικός λόγος της μη συμμετοχής των συναδέλφων σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Από την άλλη όμως, είναι επιτακτική ανάγκη να βγούμε στους δρόμους να διαδηλώσουμε γιατί η μη συμμετοχή εκλαμβάνεται από την κυβέρνηση ως αποδοχή των μέτρων, ως υποταγή. Αυτό που θέλω να καταθέσω είναι ότι από τις επισκέψεις στα σχολεία, διαπιστώνω την οργή και την αγανάκτηση των συναδέλφων. Αυτά τα συναισθήματα όμως πρέπει να εξωτερικευτούν, πάντα βέβαια με θετικό τρόπο. Το χρωστάμε στους μαθητές μας και στα ίδια τα παιδιά μας. Θ πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, παρά ο δρόμος της αντίστασης. «Αν δεν μπορούμε να βρούμε το δρόμο, τότε πρέπει να φτιάξουμε το δικό μας δρόμο». Και ο δρόμος αυτός είναι με τη συμμετοχή μας στις απεργίες και διαδηλώσεις, να δείξουμε στην κυβέρνηση ότι πρέπει να κινηθεί επιτέλους προς άλλη κατεύθυνση. Να πληρώσουν οι έχοντες και οι κατέχοντες.
Φέτος ποια είναι τα ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία του νομού μας και αναφέρομαι σε ελλείψεις εκπαιδευτικού προσωπικού, σε προβλήματα θέρμανσης, σε αδυναμία κάλυψης των λειτουργικών αναγκών μιας σχολικής μονάδας. Υπάρχουν τέτοια προβλήματα.
Όσο αφορά στην κάλυψη του εκπαιδευτικού προσωπικού είμαστε από τους προνομιούχους νομούς που δεν είχαμε κενά σε δασκάλους και νηπιαγωγούς. Θέση μας είναι το εκπαιδευτικό, αλλά και το βοηθητικό προσωπικό των σχολικών μονάδων να είναι στα σχολεία με την έναρξη του διδακτικού έτους. Δυστυχώς, υπάρχουν κάποια κενά που αφορούν κάποιες ειδικότητες, περισσότερο δε στα ολοήμερα σχολεία, αλλά και κενά στην Ειδική Αγωγή, που δυστυχώς παρά τις εξαγγελίες των υπευθύνων για διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, οι συνάδελφοι αυτοί εξακολουθούν να βρίσκονται σε ομηρία και εργάζονται μέχρι και σήμερα από το 2002 μόνο ως αναπληρωτές. Δεν είμαι όμως καθόλου αισιόδοξος για την κάλυψη αυτών των θέσεων, γιατί σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία οι εναπομείναντες πιστώσεις από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ανέρχονται σε 250, όταν μάλιστα τα κενά σε όλη την επικράτεια είναι πολλαπλάσια. Επομένως, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα κάλυψης όλων των λειτουργικών κενών, αν δεν υπάρξει μέριμνα για χορήγηση επιπλέον πιστώσεων. Και εδώ, έχω υποχρέωση να εξάρω την κάθε δυνατή προσπάθεια και το φιλότιμο που καταβάλλουν οι συνάδελφοι για την εύρυθμη λειτουργία των σχολείων. Σε καμία όμως περίπτωση τα σχολεία δεν πρέπει να καταντήσουν παιδοφυλακτήρια και να συγκαλύπτεται έτσι το πρόβλημα απέναντι στην κοινωνία. Τώρα, αν υπάρχουν άλλα προβλήματα, γνωρίζω ότι τα σχολεία είναι εφοδιασμένα με πετρέλαιο, αλλά ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος να αντιμετωπίσουν προβλήματα όχι μόνο με τη θέρμανση, αλλά και με την κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών τους. Θα πρέπει η πολιτεία να προβεί σε μια σειρά ρυθμίσεων, όπως η απαλλαγή των σχολικών μονάδων από το φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης, την απαλλαγή του ΦΠΑ από το ηλεκτρικό ρεύμα, τη μείωση του κόστους ύδρευσης. Και για να αποφευχθούν τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις πρέπει να επιταχυνθεί η άμεση καταβολή της τρίτης δόσης, καθώς και τη γενναία χρηματοδότηση των σχολικών μονάδων.
Ήσασταν κι αν δεν κάνω λάθος εξακολουθείτε να είστε δάσκαλος σε ένα από τα μειονοτικά σχολεία του νομού μας. Θα ήθελα τη γνώμη σας για τη μειονοτική εκπαίδευση κι αν πιστεύετε πως αυτή πρέπει να αλλάξει κι αν ναι, τι είναι αυτό που χρειάζεται αλλαγή;
Η μειονοτική εκπαίδευση είναι ένα ζήτημα που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και ανάλυσης και δεν είναι δυνατό να απαντηθεί στα πλαίσια και μόνο μιας συνέντευξης. Το δεδομένο είναι ότι πριν το 1997 υπήρχε μια ανεπάρκεια στην εκπαίδευση των παιδιών της μειονότητας στη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, ως δεύτερης ξένης γλώσσας. Το πρόγραμμα για την εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων που εκπονήθηκε και εφαρμόζεται και σήμερα με ενισχυτικές δράσεις συνέβαλε στην καλυτέρευση της μειονοτικής εκπαίδευσης γιατί εισήγαγε νέες μέθοδοι και τεχνικές, νέους τρόπους διδασκαλίας, νέα βιβλία, αλλά και το κυριότερο εισήγαγε την επιμόρφωση των υπηρετούντων εκπαιδευτικών στα μειονοτικά σχολεία. Αν θέλουμε να μιλάμε για αναβάθμιση της μειονοτικής εκπαίδευσης, θα πρέπει να ενισχυθούν οι υπάρχουσες δομές, να εξοπλιστούν τα σχολεία με Η.Υ., με βιβλιοθήκες, να υπάρξουν αλλαγές και εμπλουτισμός των υπαρχόντων βιβλίων με συνεχή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, να εκπονούνται κοινά προγράμματα του ελληνόφωνου και του τουρκόφωνου προγράμματος, να ενισχυθούν τα σχολεία αυτά οικονομικά για να μπορούν οι μαθητές να προγραμματίζουν εκπαιδευτικές επισκέψεις και τέλος να πάμε σε έναν άλλο τύπο σχολείου με υποχρεωτικό ωράριο μέχρι τις 4 το απόγευμα με ενσωματωμένο το πρόγραμμα του ολοήμερου σχολείου. Στην εφαρμογή του ολοήμερου σχολείου θα πρέπει να συνεργάζονται όλοι οι εκπαιδευτικοί του σχολείου με την εκπόνηση διαθεματικών ενοτήτων και προγραμμάτων. Αυτό θα σημάνει ταυτόχρονα και αύξηση των οργανικών θέσεων.
Και επίσης, θεωρώ, μεγάλη τομή τη δημιουργία Κέντρων Νεότητας πλήρως εξοπλισμένα για παιδιά μέχρι τη φοίτησή τους στο νηπιαγωγείο, με εκπαιδευτικό προσωπικό νηπιαγωγούς και βοηθητικό προσωπικό από την ίδια τη μειονότητα. Τα κέντρα αυτά θα δώσουν τη δυνατότητα στα παιδιά να μάθουν καλύτερα την ελληνική γλώσσα μέσω διαφόρων δραστηριοτήτων, αλλά και παράλληλα θα δώσουν και τη δυνατότητα κατά τις απογευματινές ώρες στους νέους των περιοχών αυτών που θα ιδρυθούν τα παραπάνω κέντρα να καλύπτουν τον ελεύθερο χρόνο τους με διάφορες δραστηριότητες. Όλα αυτά βέβαια με την προϋπόθεση να γίνουν στα πλαίσια ενός ειλικρινούς διαλόγου με μοναδικό σκοπό για μια καλύτερη εκπαίδευση, μακριά πάντα από τις όποιες αντιπαραθέσεις.
Πηγή:ΤΟΛΜΗ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ - Σ. Καραχότζα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου